TERUGBLIK: EK BRONS + NIEUW NATIONAAL RECORD

Hoi allemaal!

De rust is ondertussen wedergekeerd en de focus op de het naseizoen staat weer aan. Dus nu kan ik eindelijk schrijven hoe ik het afgelopen EK heb ervaren. WAUW. Een bronzen medaille in een nieuw Nederlands Record. 50.77. Ik vind het nog steeds (ja, óók nu nog) bizar.

Tuurlijk had ik gehoopt op zo’n medaille, en ja, dat was ook wel enigszins realistisch als je keek naar mijn positie op de deelnemerslijst. Maar om dan in de finale naar brons te lopen in 50.77 (ja, ik noem de tijd gewoon nog een keer), is toch wel heel bijzonder. Voor mij was het grootste doel om een medaille mee naar huis te nemen, de kleur maakte me echt (oprecht) niet uit.  Waarom?

Tot nu toe gingen mijn (individuele) toernooien nooit echt hoe ik had gewild. Vorig jaar, de WK in Londen, haalde ik de halve finale niet en liep ik echt geen goede tijd. Op de EK indoor presteerde ik ook niet naar behoren. 2016, EK Amsterdam, werd ik 9e. Ik kan nog wel even doorgaan tot aan WK indoor 2014 in Sopot..

Ik heb hier voorafgaand aan dit toernooi natuurlijk vaak aan gedacht. En over gesproken met Sven. Dit keer wilden we het helemaal anders doen. Anders dan dat ik ‘altijd’ deed in vorige jaren. Dus nee, geen pre-camp op Papendal, niet al een week van tevoren naar Berlijn, niet alvast het stadion bekijken, niet voor het eerst op nieuwe spikes lopen (haha). Sommige dingen lijken onbelangrijk, maar voor mij maakte het toch een enorm verschil. Ik wilde doen wat ik in de laatste wedstrijden voor de EK al had gedaan, hard lopen. Dus geen gekke dingen doen. Geen veranderingen.

Nu is het niet altijd makkelijk om tijdens zo’n toernooi ook echt rustig te blijven. Ik ben nogal een zenuwpees (it runs in the family..) en dus was de opdracht van Sven om vooral alles te accepteren hoe het op dat moment was. Ben je moe? Dan ben je moe. Ben je gespannen? Laat maar komen. De zenuwen gierden door mijn lichaam. Dat begon al toen Laura haar serie moest lopen. Hierna ging het eigenlijk niet meer weg.

Op de dag van de halve finale was het allemaal nog wel te handelen. Ik wist dat ik de deze ronde echt niet moest onderschatten. En ik ben blij dat ik dit niet gedaan heb, want hierdoor liep ik een snelle tijd (4etijd voor de finale). De race liep echter totaal niet zoals ik had gepland, maar alsnog was het snel. Ik wist op dit moment dat ik zaterdag heel goed kon gaan lopen. ALS ik de zenuwen onder controle hield en mijn raceplan goed uitvoerde.

Die zenuwen waar ik het over had? DAMN. Zaterdag hield ik het echt niet meer. Tijdens de warming was Sven natuurlijk aanwezig, maar ook Laura en de fysio’s. Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Als Laura of Sven op dat moment iets tegen me had gezegd met maar enige emotionele lading, dan had ik in huilen uitgebarsten. Ja, het huilen stond me nader dan het lachen.. Maar gelukkig ben ik een grote meid, zoals Sven wel eens grapt, en kon ik het allemaal omzetten in vuur in de callroom.

Wat er toen gebeurde, hebben we allemaal (hoop ik) gezien. BRONS in een nieuw NR. Ik weet dat dit me nooit gelukt zou zijn zonder het TEAM wat ik om me heen heb. Ik zeg het misschien niet vaak genoeg (misschien ook wel) maar dit is echt een team effort geweest. En dát vind ik echt het allerleukst aan deze medaille.

Dus bij deze wil ik mijn team bedanken voor seizoen 2018. We begonnen met veel onzekerheid in februari en dat ging nog wel even door tot aan juni, maar hierna is er  toch wel vuurwerk afgestoken. Bedankt coach, vriendlief, zus, teamgenootjes, familie, medische staff, sponsors, management en iedereen die me gesteund heeft in deze rollercoaster ❤️

LIEFS,

Lisanne

PS. Wil je me nog helpen om Atlete van het Jaar te worden? Stem dan op mij via deze link!  ☺️

————————————————————————————————————————-

NOS beelden:

https://nos.nl/video/2245394-lisanne-de-witte-dit-was-zo-verschrikkelijk-spannend.html
https://nos.nl/video/2245731-laura-leeft-op-tribune-intens-mee-met-race-zus-lisanne.html

Related Post

Gerelateerde berichten